Werken aan eenheid

van gereformeerde - 3FvE of WS - kerken en groepen in Nederland e.o.

  • Vergroot lettergrootte
  • Standaard lettergrootte
  • Verklein lettergrootte
Home De vierde en vijfde weg naar eenheid DGK en GKN

De vierde en vijfde weg naar eenheid DGK en GKN

E-mailadres Afdrukken PDF
Gebruikerswaardering: / 4
LaagsteHoogste 

Dit artikel is in bewerking

De GKN (Gereformeerde Kerken in Nederland) en DGK (De Gereformeerde Kerken) zeggen beide op dezelfde grondslag van Schrift en belijdenis te staan. Als dat metterdaad zo is, geloven we dat er geen recht bestaat om apart te blijven staan. Wel een schriftuurlijke plicht om zo spoedig mogelijk samen te gaan.
In dit artikel probeer ik een aanzet te geven tot een beschrijving van de kernproblematiek en van mogelijke oplossingen voor de ontstane dilemma's tussen beide kerkverbanden. Het is een artikel in bewerking dat regelmatig kan worden gewijzigd en/of aangevuld.

Kernproblemen en oplossing vanuit DGK
Als ik het goed begrijp bestaan de volgende kernproblemen vanuit DGK gezien:

  1. Eedbreuk: bijzondere ambtsdragers hebben hun eed gebroken door de kerk te scheuren zonder de kerkelijke weg te gaan. Dit is een zonde tegen de Here
  2. Eigenwillige godsdienst: door DGK te verlaten of door het stichten van nieuwe kerkgemeenschappen naast DGK spreek je uit dat de Christus in die gemeenschap (DGK) zijn volk niet meer vergadert. Het oordeel dat Christus zijn volk niet vergadert in DGK is niet bewezen vanuit de Bijbel. Dan wijk je af van Schrift en belijdenis. Want je ziet of gelooft de kerk niet. Dit is ernstige zonde tegen de Here van de Kerk.

De oplossing voor herstel van de eenheid vanuit DGK gezien:

  1. Erkennen dat bovengenoemde zonde is
  2. Op erkenning van schuld volgt bekering.

Een andere weg is er niet, nu die zonde levend en actueel is. (vanuit DGK gezien)

Kernproblemen en oplossing vanuit GKN
Vanuit GKN gezien zou het kernprobleem zijn de zorg over radicalisme in DGK, dat een ándere geest verraadt dan de Geest van Christus. Dat zich uit in

  1. de buitenproportionele aandacht voor het 'ware kerk zijn' ten opzichte van de overige geloofsartikelen; verabsolutering van één onderdeel is een hoofdkenmerk van de sekte
  2. de wijze waarop de NGB-artikelen over de kerk worden toegepast: de DGK wordt beschouwd als enige ware kerk terwijl alle verdere kerken of groepen gelovigen die haar voorbijlopen, geacht worden daar buiten te staan.
  3. het dwingende karakter waarmee deze kerkvisie anderen wordt voorgehouden of opgelegd als ongehoorzaamheid aan God, Zijn Woord en de confessie van de kerk als de DGK zo niet wordt erkend
  4. de vele interne moeiten binnen DGK

De oplossing is vanuit GKN gezien:

  1. Dat DGK bovenstaande drempels slecht, met name het radicalisme wegdoet, zodat GKN zich kan verbinden met DGK.
  2. Dat schorsingsbesluiten worden teruggenomen.

DGK en GKN begrijpen
Allereerst: ik begrijp het probleem van DGK en begrijp ook de moeiten van GKN. Het probleem is nu vooral dat beide kerkverbanden die zeggen te staan op hetzelfde fundament een dilemma opwerpen dat niet te doorbreken lijkt. Heel vreemd is het niet. Er zijn verschrikkelijke dingen gebeurd. En het gebeurde omdat alle 'partijen' oprecht geloofden Gods wil te doen. Waarbij de één de opstelling van de kerkelijke vergaderingen in DGK veel te hard vond. En de ander de opstelling van GKN ten opzichte van DGK en GK Dalfsen echt gemeen vond.

Hieronder doe ik een zeer gebrekkige poging om bovenstaande dilemma's te kunnen doorbreken. Ik realiseer me overigens dat de meerdere kerkelijke vergaderingen van DGK en GKN de enige zijn die de weg tot eenheid kunnen banen. Alhoewel het natuurlijk bovenal de Here zelf is die ook dat bestuurt.

De vierde weg

Vanuit DGK

DGK zou meer rekening kunnen hebben gehouden met verzachtende omstandigheden van de problemen die zijn ontstaan. De verzachtende omstandigheden zouden bijvoorbeeld en onder andere kunnen zijn2:

  • te veel heil verwachten van de besluiten van kerkelijke vergaderingen waarbij onvoldoende de consequenties van de besluiten zijn meegewogen;
  • onvoldoende mogelijkheden benut om, buiten de formele kerkelijke vergaderingen om, de enorme grote moeiten die waren ontstaan open en eerlijk te bespreken met elkaar;
  • te veel vertrouwen gegeven aan de overtuiging dat iedereen zich bij de meerderheidsbesluiten neerlegt of anders de kerkelijke weg gaat;
  • er te snel vanuit gegaan is dat er geen verschil kon zijn wat betreft de kennis van kerkorde en kerkrecht bij alle partijen;
  • te weinig oog hebben gehad voor de beperktheid van het kleine aantal (bekwame) personen dat recht moest spreken in kerkelijke vergaderingen;
  • onvoldoende rekening gehouden met de jonkheid van het kerkverband en de onervarenheid van bijzondere ambtsdragers;
  • onvoldoende geduld hebben getoond in het oplossen van ontstane problemen;
  • etc.

Als daardoor veel mensen buiten de kerk komen, terwijl ze wel van de kerk zijn, kan ook bovenstaande worden gezien als zonde tegen de Here.

Met andere woorden: DGK zouden hierin schuld tegen de Here kunnen betuigen. En DGK zouden met GKN kunnen overeenkomen dat in de toekomst altijd de kerkelijke weg wordt gegaan en dat artikel 31 van de kerkorde wordt gerespecteerd van beide kanten.
Maar hoe de kerkelijke vergaderingen er ook over beslissen: laat duidelijk zijn dat het behoud van alle gelovigen op hetzelfde fundament centraal komt te staan en dat niet geredeneerd wordt vanuit het eigen kerkinstituut, omdat we een kerk geloven.

Vanuit GKN

De GKN zou meer rekening kunnen hebben gehouden met onder andere de volgende punten2:

  • dat verschillende karakters en culturen geen wettige redenen mogen zijn om de scheiding met DGK in stand te houden;
  • dat de DGK-synode nog nooit heeft uitgesproken of besloten dat zij 'de enige ware kerk' zouden zijn;
  • dat DGK niet eens de pretentie heeft de enige ware kerk te zijn1;
  • dat het niet tegen de belijdenis in gaat als iemand gelooft dat hij lid is van de enige ware kerk (als dat niet zou mogen zou dat op mij radicalistisch overkomen);
  • dat (veel) meer aandacht voor de belijdenis over de kerk niet tegen Schrift en belijdenis in gaat;
  • dat persoonlijke gesprekken veel misverstanden kunnen voorkomen en wegnemen;
  • dat vooroordelen bestreden zouden kunnen worden door open en eerlijke gesprekken met de ander;
  • etc.

Als daardoor veel mensen buiten de kerk blijven, terwijl ze wel van de kerk zijn, kan ook bovenstaande worden gezien als zonde tegen de Here.

De GKN zouden hun schuld tegenover de Here kunnen betuigen omdat de kerk niet gescheurd mag worden zonder de kerkelijke weg te gaan en er geen tegenkerken mogen worden opgericht.
Maar hoe de kerkelijke vergaderingen er ook over beslissen: laat duidelijk zijn dat het behoud van alle gelovigen op hetzelfde fundament centraal komt te staan en dat niet geredeneerd wordt vanuit het eigen kerkinstituut, omdat we een kerk geloven.

Schuldbelijdenis moeilijk?
Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat schuldbelijdenissen nogal gevoelig kunnen liggen (behalve bij de ander). Maar is dat wel terecht? Wat geloven we van de zondeval, onze neiging tot alle kwaad en dat zelfs de allerheiligsten maar een heel klein begin van gehoorzaamheid laten zien? Dat heeft gevolgen voor individuele gelovigen, maar toch ook voor kerkelijke besluiten? Vooral als het aantal deskundigen zeer klein is? Dan zou je toch extra voorzichtig moeten zijn met (mogelijke) consequenties van besluiten (van beide kanten!) als: de kerk niet stabiel is, het nog een jong kerkverband betreft, er heel weinig ervaring en kennis is verdeeld onder meerderen. Het is toch niet voor niets dat we een kerkverband voorstaan met meerdere vergaderingen? In een groter en ouder kerkverband met 200 dominees valt dat heel anders uit dan in een heel klein jong kerkverband met 1 of 2 dominees.

Of de vijfde weg

Alleen de belijdenis
De vijfde weg: als DGK en GKN nu alle belijdenisartikelen van de kerk - als we daartoe in staat zouden zijn - wegsnijden uit Schrift en belijdenis. En dan geven we de ene dode helft aan DGK en de andere dode helft aan de GKN. Is het probleem dan opgelost? Zouden ze dan niet allebei tegelijkertijd roepen uit liefde voor wat we geloven van de Kerk van Christus: nee, geef het dan maar aan de ander - zodat het geloof van een Heilige Algemene Christelijke Kerk bewaard zou blijven? En zij beiden op datzelfde fundament samen verder gaan. De belijdenis bepaalt de grens! En met alle respect: ik zie geen verschil qua belijdenis (!) tussen DGK en GKN. Wel accentverschillen. Vooral op persoonlijk en cultureel vlak. Geen fundamentele verschillen waar je samen niet uit zou kunnen komen binnen één en dezelfde belijdenis. En zondige mensen zitten zowel in DGK als GKN - dat mag het gescheiden blijven niet bepalen (ook al hoor je dit wel vaak).

Leren van de geschiedenis: alleen de Schrift zoals wordt nagesproken in de belijdenis
Voordat de afgescheidenen en de dolerenden werden verenigd in 1892 waren er enorme obstakels van beide kanten. Ook daar zijn tegenkerken opgericht. Maar binnen zes, ja: maar zes, jaar is men verenigd omdat men alleen de belijdenis als fundament en grens stelde, en natuurlijk de gereformeerde kerkorde. Maar zonder verdere voorwaarden of eisen. Dit terwijl de wereld in een veel lager tempo opereerde. En let wel: de verschillen tussen afgescheidenen en dolerenden qua cultuur, maar ook qua prediking waren vele, vele malen groter dan nu tussen DGK en GKN. Het zou mij niet verbazen dat er kunnen zijn die nu achteraf zouden zeggen: vanwege de zuiverheid in de leer waren we niet met de vereniging meegegaan maar CGK-lid geworden. Maar dat mag toch niet? Vanwege de zuiverheid in de leer, boven de belijdenis uit, apart blijven staan zoals de CGK hebben gedaan na 1892?

Laat men toch vanuit GKN
meer initiatieven tonen om tot eenheid te komen en zo laten zien dat men DGK niet afschrijft als een secte of dat men daar de Heilige Geest heeft vervangen door een andere geest. Laat men ook op hun landelijke vergadering dit publiek uitspreken dat men graag van harte één wil worden met DGK - tot nu toe is dat nog nooit gedaan voor zover we weten. En laat men daarbij toch geen onoverkomelijke dilemma's stellen.

Laat men toch vanuit DGK
meer vasthouden aan het geloof van één Heilige Algemene Christelijke Kerk en zich realiseren dat het dan gaat om het behoud van alle gelovigen. Laat men geen onoverkomelijke dilemma's stellen waardoor dat geloof minder belangrijk wordt dan andere zaken zodat niet alle gelovigen (kunnen) worden vergaderd in één kerk op hetzelfde fundament.

Laat men toch allen samen
alleen de belijdenis als grens stellen om één te kunnen worden. Niet een specifieke cultuur of bepaalde karakters als bovenschriftuurlijke norm stellen. En ook geen menselijke geschriften, de gewoonte of het grote aantal, de ouderdom, de ononderbroken voortgang in de tijden of de opvolging van personen, of synodes, decreten of besluiten op één lijn stellen met de goddelijke Schriften. (NGB art. 7)
Laat men toch weer gewoon nuchter gereformeerd worden met beide benen op de grond in deze wereld. Geduldig rekening houdende met elkaars beperkingen, onervarenheid, jonkheid, het kleine getal, etc. Laten ze zich samen scharen achter de synodebesluiten van 1892. Het zijn hun eigen historische besluiten!
Laat men zich ook beseffen dat men een groot risico loopt dat verontruste GKv-ers de verkeerde weg van dr. HJCCJ Wilschut3 kunnen gaan volgen als de werkelijke problemen niet schriftuurlijk worden opgelost. En die weg wijzen we samen af omdat dat tegen Schrift en belijdenis in zou gaan; bovendien vanwege de desastreuze consequenties voor het nageslacht.

JT

1Op 3 december 2014 schreef ds. De Marie in een hoofdartikel Professor J. Douma verlaat GKv: "De beschuldiging van de kant van GKN Zwolle dat DGK de pretentie heeft enige ware kerk te zijn, is weerlegd in onze brochure Weerlegging 2011, (pag. 64)." De Marie citeert uit een artikel van zijn hand in De Bazuin d.d. 1 april 2009: "We zullen ook niet mogen zeggen dat de Here niet met hen bezig is om hen bij Zijn ene kudde te brengen. Christus vergaderwerk is nooit statisch: Hij is niet gebonden aan één bepaald kerkinstituut. Niet aan de Gereformeerde Kerken van vóór 1944, niet aan de Gereformeerde Kerken (vrijgemaakt), maar ook niet aan De Gereformeerde Kerken (hersteld)."

2De genoemde omstandigheden/punten zijn niet bedoeld als veroordelingen van alles wat zich heeft voorgedaan, maar nuanceringen van omstandigheden/besluiten/houdingen etc. of het gebruik maken van meer mogelijkheden.

3Zie werkenaaneenheid.nl 05-11-2013 Dr. HJCCJ Wilschut onttrekt zich aan de GKv en sluit zich aan bij PKN - een persoonlijke keus

PS Punten die de moeiten veroorzaken worden ook beschreven in Leren van de geschiedenis d.d. 29 maart 2010 op werkenaaneenheid.nl.

 


Bronnen, nav en overige links:

28-02-2015 eeninwaarheid.info A. Velthuis - DGK zoekt toenadering GKN

 

werkenaaneenheid.nl 25-11-2014 Dankbaarheid en teleurstelling over 'Afscheid' professor Douma - korte eerste reactie ds. E. Heres

Ds. P. van Gurp heeft het artikel ongewijzigd overgenomen in De Bazuin nr. 37 d.d. 3 december 2014 en sluit af met:

Tot zo ver het artikel van ds. Heres. Het is teleurstellend dat prof. Douma niet op zijn minst een gesprek is aangegaan met De Gereformeerde Kerken alvorens zijn keus te bepalen inzake het ware kerkadres.
Maar we mogen wel de verwachting uitspreken dat hij alsnog zich ervoor zal inzetten om dat gesprek mogelijk te maken.

gereformeerdkerkbladdebazuin.nl 24-06-2010 Ds. E. Hoogendoorn - 6a.4. Nog eens: Om de ware oecumene

Wat het eerder genoemd verschil van mening over ‘2003’ betreft, dat hoeft niet tussen ons in te staan. Net zomin als in 1892 een mening over het tijdstip van de Afscheiding een sjibbolet hoefde te zijn bij de Vereniging. Evenmin als een meningsverschil over 1892 een struikelblok hoeft te zijn in gesprekken tussen de CGK en ons. Taxatieverschillen over stappen en tijdstippen in het verleden hoeven geen breekpunt te vormen voor toenaderingspogingen in het heden. Als wij in het heden elkaar maar kunnen vinden in een koers die recht doet aan wat als het fundament van de gereformeerde kerk mag worden beschouwd: Gods Woord, zoals we ons daaraan binden met onze gezamenlijk aanvaarde confessie.

(...)

Mijn vraag (en zorg!) was echter of er sprake zou kunnen zijn van een radicalisme dat zich toen al uitte en daarna zich - strúctureel - is gaan voortzetten en zich is gaan wreken in het kerkelijk leven van de DGK.

(...)

Met name de wijze waarop in 2003 de oproep tot reformatie in het midden van de kerken werd neergelegd, heeft moeite gegeven. (...) Ik denk met name aan het dwingende karakter van de oproep. Kerkenraden moesten ineens binnen zes weken reageren op de ingediende oproep tot bekering. Deden ze dat niet, dan dreigden ze ware kerk áf te zijn en was een vrijmaking gelegitimeerd.
Dat acht ik een vorm van radicalisme.

(...)

Wat is radicalisme?
Ik sluit mij graag aan bij wat ds. De Marie daar zelf over heeft geschreven in het genoemde artikel. Eerst heeft hij uitgelegd wat ‘radicaal’ wil zeggen. Radicaal komt van ‘radix’ dat ‘wortel, oorsprong’ betekent. Dat wijst op consequent handelen. In het geloof gaat het dan om een in alles willen handelen naar Gods wil, geworteld in de Schrift, zonder compromissen te sluiten. En dan vervolgt hij (p. 306):
“Maar wat is dan radicalisme? Bij radicalisme wil men ook werken vanuit een beginsel, een wortel, een uitgangspunt. Maar “ – en dan worden er drie dingen genoemd die ik gemakshalve tussen vierkante haakjes nummer (EH) –
1) “daarbij wordt niet recht gedaan aan het geheel. Men verabsoluteert een onderdeel, en vergeet de rest.
2) Bovendien schiet men door op dat onderdeel, en gaat te ver in de consequenties.
3) Nog een derde element daarbij is dat men het anderen wil opleggen. Men gaat – al dan niet met fysiek geweld – zaken aan de ander opleggen.”
Als voorbeeld noemt ds. De Marie de farizeeërs die m.b.t. de sabbatsrust “dat verabsoluteerden met eigen gemaakte wetjes en regeltjes”. Andere geboden vergaten ze in praktijk te brengen. Bovendien ontbrak het hen aan de liefde. “Ze waren consequent, althans tot op zekere hoogte. Binnen hun eigen enge grenzen waren ze consequent en meedogenloos oordelend. Maar juist omdat ze hun uitgangspunt hadden versmald, waren ze helemaal verkeerd bezig. Wat was hun grondfout? Ze waren in feite met zichzelf bezig en niet met de dienst aan de Here. Ze verabsoluteerden wat hun zelf te pas kwam”.
En even verder: “Bij radicalisme, extremisme en fundamentalisme zien we gemeenschappelijk dat de mens iets afzondert en tot zijn uitgangspunt maakt en dat in het extreme doortrekt en anderen wil opleggen. Dit gaat ten koste van andere normen en waarheden, en ten koste van de vrijheid van die ander.”
Later in het artikel wordt het samenvattend zo verwoord: ‘Er is heilig vuur in radicaal geloof, en onheilig vuur in het zondig radicalisme.”

Als we deze omschrijving van radicalisme van ds. De Marie nu even als uitgangspunt nemen kan ik goed uitleggen waarom ik de zorg over ‘radicalisme’ bij de DGK uitsprak.

(...)

1. de overaccentuering van dit onderdeel van de confessie
Ik denk aan de buitenproportionele aandacht voor het ‘ware kerk zijn’ .  (...) Beschouwen we het niet als een hoofdkenmerk van de sekte dat één onderdeel uit de bijbelse leer verabsoluteerd wordt en dat alles en iedereen daar steeds aan afgemeten wordt? En moeten we elkaar voor dergelijke sektarische trekken niet op tijd waarschuwen?

2. het radicalisme in de kerkvisie van de DGK bespeur ik ook in de wijze waarop de NGB-artikelen over de kerk worden toegepast: de DGK wordt beschouwd als enige ware kerk terwijl alle verdere kerken of groepen gelovigen die haar voorbijlopen, geacht worden daar buiten te staan.
De rode draad in veel artikelen in De Bazuin over de kerk is deze: vanaf 2003 is de DGK de kerk van Christus. Ieder die zich niet bij deze ware kerk voegt is ongehoorzaam aan het bevel van God zoals dat beleden wordt in art. 28 NGB. Dús zo’n kerk of gelovige houdt zich niet aan ‘Schrift en belijdenis’.

(...)

3. het dwingende karakter waarmee deze kerkvisie anderen wordt voorgehouden of opgelegd.
Het wordt direct als ongehoorzaamheid aan God, Zijn Woord en de confessie van de kerk bestempeld als we de DGK zo niet erkennen.

(...)

In al deze dingen zie ik volledig terug wat ds. De Marie zelf allemaal heeft verwoord als karakteristiek voor radicalisme. Zelfs de kerkelijke censuur wordt dan dienstbaar gemaakt aan het radicalisme. Er wordt boven Schrift en belijdenis gebonden.
Ik huiver hier.
Want wat zie ik hier? Er worden allerlei op zich heel mooie zaken vanuit Schrift en confessie beleden met betrekking tot het kerkvergaderend werk van de Here Jezus. En men wil dat in gelovige trouw handhaven. Maar het verkrampt zich in een radicalisme waarmee men de confessie meent toe te passen maar de confessie zelf tekort doet.
Het raakt rechtstreeks de kenmerken van Christus’ kerk!

Het gebeurt zelden dat radicalisme zich tot één onderdeel van leer of leven beperkt. Wie zo met de confessie van de kerk doet, doet het ook zo maar met het eigen Woord van God (zie wat ik later onder het kopje ‘Schriftgebruik’ naar voren breng). En in de kerkregering wreekt het zich dan heel snel in de formalistische manier waarop de kerkorde wordt gehanteerd.
Onvermijdelijk zal zo’n houding ook voelbaar worden in prediking en pastoraat in de gemeente.
Radicalisme verraadt een ándere geest dan de Geest van Christus.
Het heilig vuur van een radicaal geloof in deze Heiland weet ook de puntjes op de i te zetten. Juist uit dankbaarheid jegens deze Redder van ons leven. Maar dan wordt ons denken en doen in alles beheerst door Christus, het heilig Hoofd van de gemeente. En worden we in de kerk behoed voor hete hoofden die harten zo koud kunnen maken, bij onszelf en bij de ander.

(...)

Dankzij Christus’ trouw kunnen zich ook verschuivingen voordoen waarbij door reformatie en terugkeer tot God en Zijn Woord weer gemeenten ontstaan die je als kerk van Christus mag herkennen. Zo kan het gebeuren dat er tijdelijk twee kerken van Christus naast elkaar ontstaan/bestaan. Tíjdelijk zeg ik, want als ze echt kerk van Christus willen zijn, dan zoeken ze elkaar. Ik ga er van uit dat ds. De Marie dit met me eens zal zijn. We hebben een gezamenlijke kerkgeschiedenis achter ons van Afscheiding met daarop volgende Doleantie en Vereniging in de 19e eeuw. En de God van die eeuw is Dezelfde als de God van onze eeuw, dezelfde Herder van de schapen. Kan eenzelfde wonder niet weer zich voordoen?

(...)

Ik hoop dat uit bovenstaande nadere argumentatie duidelijk is geworden dat niet wij een drempel neerleggen, zoals ds. De Marie het beschrijft maar dat wij drempels zien liggen die ons weerhouden hebben om ons zo maar met de DGK te verbinden. (...) Ik heb mij ook nu moeten beperken. Er zijn nog meer zorgen die ik over de ontwikkelingen in de DGK heb. Maar we hoeven niet alles tegelijk te bespreken.

(...)

We zijn het in veel met elkaar eens. Maar niét waar het radicale overgaat in radicalisme.
We kunnen heel gedreven verklaren dat we in alles Gods Woord en de aangenomen belijdenis trouw willen blijven en daarom iedereen uitnodigen met ons te gaan omdat we ware kerk zijn.
Maar wíllen (evengoed als verkláren) is nog geen dóen.
Laten we maar heel zuinig zijn met het zèggen dat we ‘de ware kerk’ zijn.
We kunnen beter in werkelijk diepe ootmoed ons in alles echt kerk van Christus trachten te tónen. Ook in onze oecumenische roeping naar elkaar en verder naar buiten toe.
Dat werkt ook naar binnen verenigend en versterkend.
Dan trekken wij elkaar naar Christus toe, dat heerlijk Hoofd van de kerk dat zijn leden verbindt.

eeninwaarheid.nl 11-12-2010 A. Velthuis - Oproep!

De beschreven moeiten dienen mijns inziens eerlijk met elkaar besproken te worden willen we komen tot (herstel van) kerkelijke eenheid. Daartoe heb ik een bijdrage willen leveren. Niet om alles wat ik schreef te verheffen als absolute waarheden. Daarvoor acht ik mij te weinig deskundig. (Vandaar ook de vele citaten uit allerlei boekwerken.) Hetgeen hier voor u ligt is een bijdrage van een broeder zonder kerkelijke opleiding. Dan past bescheidenheid. Maar ook meen ik het gevoelen vertolkt te hebben van een deel van de broeders en zusters in DGK en van hen die daarbuiten (zijn komen te) staan.

(...)

Laten we van harte de waarschuwing tot ons nemen met de woorden van prof. dr. K. Schilder: “Een instituut, dat zelf, door welke oorzaak ook, de schuld draagt dat gelovigen er buiten blijven, vervalt in het kwaad der sekte.” (De Kerk, deel II, K. Schilder: verzamelde werken, pag. 441) Deze waarschuwing is zeer indringend! Laten we in alle ernst ons kerk zijn daarop beproeven. Dit geldt voor zowel DGK als de GKN en de gemeenten daarbuiten die werkelijk ware kerk willen zijn. Deze waarschuwing geldt ook voor het zoeken van eenheid. Laat het nooit (mede) onze kerkschuld zijn dat anderen er buiten blijven of eruit gaan!

gereformeerdkerkbladdebazuin.nl 16-02-2011 via werkenaaneenheid.nl links naar alle Bazuin-artikelen van het gesprek tussen: Ds. S. de Marie, br. T.L. Bruinius en ds. E. Hoogendoorn

eeninwaarheid.info 05-10-2013 P.S. Kuijper (ingezonden) - Een derde weg?

Is het ook Anno 2013 niet mogelijk dat de betrokkenen bij de breuken tussen DGK en GKN een bijeenkomst beleggen om hun verdriet en onmacht aan de Here voor te leggen en Hem om uitkomst te smeken? Met de belijdenis dat het om Zijn kerk gaat? Om elkaar tenslotte weer de broederhand te kunnen reiken?
Daarmee zijn de vonnissen uit het verleden nog niet klip en klaar opgeheven. Maar ze zijn wel neergelegd en achtergelaten voor de troon van Hem in Wiens Naam ze destijds zijn uitgesproken. En dat alles in ootmoed. Zodoende vormen ze toch geen struikelblok meer op de weg naar een herenigde kerk. Een kerk die tevens een uitwijkplaats kan bieden voor de verstrooiden uit de GKv om samen een nieuw begin te maken.
Zo’n (besloten) gebedsbijeenkomst kan georganiseerd en geleid worden door “buitenstaanders”, die zich desondanks wel betrokken weten bij dit alles. Misschien buitenlandse kerken? Zij zouden hiervoor ook het initiatief kunnen nemen, eventueel samen met anderen.
We zouden graag willen dat alle betrokkenen en zij die zich betrokken weten bij deze kerken over deze “derde weg” nadenken. Is die een uitweg?
Onze God heeft zeer veel geduld met Zijn kinderen. Zou bij Hem iets te wonderlijk zijn?

eeninwaarheid.info 02-11-2013 A. Velthuis (ingezonden) - Een derde weg of een uitweg?

De GKN worden immers (deels) gevormd door gemeenten die zich hebben afgescheiden van DGK. In twee gemeenten hebben (geschorste) ambtsdragers leden weggeroepen onder de kerkenraad vandaan. Beiden zeggen te handelen in naam van Christus en verwijten elkaar schuld. Kunnen we dat zomaar opheffen? Ik geloof dit niet. Waar kerkelijke schuld is zal deze beleden moeten worden. Het negeren van de feiten zou minachting inhouden van het ambtelijk werk. Terecht stelde broeder Kuijper immers dat schorsingen in de naam van de Here worden uitgesproken. En ambtsdragers die na hun schorsing de gemeente wegriepen kunnen dat alleen gedaan hebben in de overtuiging dat de ze Here daarmee gediend hebben. Inderdaad twee wegen die elkaar uitsluiten zoals Kuijper al schreef. En daarom geloof ik dat er een uitweg bewandeld dient te worden welke recht doet aan de Schrift. En dat is het erkennen en belijden van schuld aan elkaar. Is dat altijd eenzijdig? Dat hoeft niet, er kan zelfs sprake zijn van een gezamenlijke schuld. Alleen in die weg mogen we de zegen van de Here verwachten zoals de spreukendichter ons heeft voorgehouden:
Wie zijn overtredingen bedekt, zal niet voorspoedig zijn, maar wie ze belijdt en nalaat, zal barmhartigheid verkrijgen.” (Spreuken 28:13, HSV)

(...)

We willen wel één zijn maar alleen in waarheid. Daarom ontkomen we er niet aan te spreken over de zaken die scheiding brachten. Maar laat het dan vooral gaan om de verschillende overtuigingen die achter die zaken liggen. Dan zal blijken of de verschillen inderdaad onoverbrugbaar zijn of dat ze misschien ergens anders hun ontstaan hebben.

Persoonlijk vraag ik mij af of de verschillen echt zo groot zijn als soms wordt gesuggereerd. Zijn het wel echte of zijn het slechts vermeende verschillen? En hebben we telkens voldoende getoetst of we de opvatting van de ander wel goed begrepen en geïnterpreteerd hebben?

(...)

Persoonlijke contacten tussen leden en dominees uit de verschillende kerkverbanden kunnen een bijdrage leveren aan de taak die voor ons ligt. Maar verder zou ik ervoor pleiten dat met name de kerken zelf het initiatief nemen, zoals her en der ook wel is gebeurd. Het opzetten van publieke bijeenkomsten buiten de kerken zelf om kan een ongezonde druk zetten op de kerkelijke vergaderingen. Daarom zou ik er voor willen pleiten dat particuliere initiatieven en persoonlijke contacten er vooral op gericht zijn om te bekijken of dit door de plaatselijke kerkenraden verder ontwikkeld kan worden. Deze kerkenraden kunnen dan vervolgens beslissen langs welke (kerkelijke) weg zij kunnen bouwen aan (herstel van) eenheid.

(...)

Heeft ook in de recente geschiedenis onderling wantrouwen ons uit elkaar gedreven?  Ik zou hier geen beschuldigende vinger willen opheffen maar vind het op zijn minst waard dat we daar onze harten op beproeven. Wat zal ons drijven? Wantrouwen of het besef dat we elkaar nodig hebben? Trekt bij ons de broederband en de eenheid in onze belijdenis? En hebben we de moed elkaar de broederhand te reiken over al onze (persoonlijke) pijn en moeiten heen? Zeker dit zal moeilijk zijn maar daarom stem ik ook in met waarmee broeder Kuijper zijn artikel beëindigd.

Zou bij Hem iets te wonderlijk zijn?

gereformeerdkerkbladdebazuin.nl 04-12-2013 T.L. Bruinius - Derde weg?

Het begint over de eerste en de tweede weg die elkaar uitsluiten:

Kuijper schetst heel kort het probleem. Ook de broeders en zusters in DGK en GKN hebben natuurlijk moeite met de verdeeldheid. Maar naar elkaar terug Dat gaat niet. Over een aantal leden van GKN zijn schorsingen en afzettingen uitgesproken. Die oordelen moeten eerst teruggenomen worden, zo wordt gesteld van de kant van de GKN. Met leedwezen. Pas dan kan er gewerkt worden aan hereniging.
Aan de andere kant, bij DGK, wordt juist schulderkentenis gevraagd. Belijden van schuld over de scheuringen. Eerder kunnen de schorsingen en afzettingen niet ongedaan worden gemaakt.
De eerste weg en de tweede weg. Ze sluiten elkaar uit.

(...)

Belangrijk is om na te gaan waarom het eigenlijk gaat. Als het zou gaan om moeiten in de persoonlijke sfeer, om ruzies tussen broeders, om in feite onbelangrijke plat-menselijke meningsverschillen, ja, dan kan die derde weg mogelijk zijn. Dan zou die weg misschien zelfs geboden zijn. Menselijke ruzies en zonden tegen elkaar mogen geen belemmeringen zijn voor kerkelijke eenheid.
Dus nog eens: kan het? Mag het?
Om die vraag te beantwoorden moeten we dieper kijken. We menen dat het tussen DGK en GKN gaat om meer dan platte menselijke meningsverschillen. Om meer dan zondigen tegen elkaar.

(...)

In de scheuringen die er geweest zijn, speelde o.a. een heel belangrijke rol dat veel ambtsdragers geweigerd hebben de kerkelijke weg te gaan. Heel snel riepen ze de gemeente weg van de betreffende kerkenraad. Zonder verder overleg. Zonder zich voor hun zaak te beroepen op de classis of in revisie te gaan bij een volgende meerdere vergadering. Zonder op te roepen tot reformatie. Zonder aan te tonen dat de Bijbelse waarheid in geding was, de enige reden waarom mensen de kerk mogen verlaten. Ze gingen gewoon.

(...)

Door de kerk te verlaten, spreken we uit dat de Christus in die gemeenschap zijn volk niet meer vergadert. Dat daar, zoals de kerk dat vroeger verwoordde, geen zaligheid meer te zoeken of te vinden is.
Dat geldt ook voor het voorbijgaan aan de kerk. Voor het stichten van een nieuwe kerkgemeenschap. Daarmee wordt van alle bestaande kerkgenootschappen gezegd dat Christus, de Koning van de Kerk, daar niet is.
Geen Kerk van Christus.

Dat is een zeer vérstrekkend oordeel. Een oordeel dat altijd zal moeten worden bewezen uit de Bijbel. Altijd zal moeten worden aangetoond dat de vergadering die men verlaat of voorbijgaat Gods Woord definitief heeft losgelaten.
In de moeiten tussen DGK en GKN is dat niet gebeurd. In geen enkel geval.

(...)

Er zou meer te noemen zijn. Maar dit zijn toch wel twee heel belangrijke zaken die liggen tussen DGK en GKN. Eedbreuk. Eigenwillige eredienst. De Kerk niet zien of niet geloven.
Zonden tegen de Here.
Om de eenheid te herstellen, om de ware eenheid terug te vinden, de eenheid in Christus, zal dit gezien moeten worden. Zonde moet worden benoemd. En erkend. En op erkenning van schuld volgt bekering. Dat kan niet anders.
Een andere weg is er niet.
Niet op dit moment, nu die zonde levend en actueel is.

Het antwoord op de vraag: kan het, mag het? moet dus zijn: nee. Het kan niet en het mag niet. Niet zo. Eerst moet de schuld tegenover de Here beleden worden. Voordat we sámen tot Hem kunnen gaan. Dat wil niet zeggen dat we op dit moment geen onderlinge gesprekken voor mogelijk houden, maar dan moeten in die gesprekken uiteindelijk wel bovengenoemde zaken aan de orde komen.
Die derde weg is daarmee niet helemaal zonder betekenis. Het kan zijn dat er na het belijden van zonde en na verzoening en hereniging nog zaken overblijven. Verschillen in waardering van bepaalde uitspraken, moeite met woorden die pijn gedaan hebben Dan hebben we het over moeiten in het menselijke vlak. Als we daar niet uitkomen, ja, dan kunnen we die voorleggen aan de Here. En de moeite overlaten aan Hem die alles goed zal maken. Dan kunnen we elkaar de broederhand reiken en een bijeenkomst beleggen, niet om de eenheid af te bidden, maar om te danken voor teruggekregen eenheid.
Die derde weg kan het eindstadium zijn. Maar niet de oplossing.

(...)

De broeders en zusters in de GKv die zich geroepen weten om die gemeenschap te verlaten, moeten goed onderscheiden. En dan is de keus niet echt moeilijk.
Er wordt vandaag de dag nogal eens gezegd dat het allemaal zo verwarrend is. En dat je zo moeilijk kunt uitmaken waar je naartoe moet. Zulk spreken en denken houdt een gevaar in. Het gevaar dat die veronderstelde verwarring een excuus wordt om maar te blijven zitten. En dat gunnen we onze broeders en zusters niet.
Dat hoeft ook niet. Die verwarring is er niet. Die maken mensen zelf. Iedereen kan uit de publieke stukken nagaan hoe het zit met DGK en GKN. Als men maar bereid is om van zichzelf af te zien. Om het zich niet te gemakkelijk te maken. Om zich niet te laten drijven door zaken die niet met de kenmerken van de Kerk te maken hebben. Om zich af te wenden van laster en valse beeldvorming. Als men maar oprecht bereid is de zaken na te gaan. In biddend opzien naar de Here.
Dan wordt, naar onze vast overtuiging, de enige rechte weg wel zichtbaar. Daar zal de Heer van de Kerk wel voor zorgen.
Dat gunnen we al onze broeders en zusters.
Dat is ons gebed voor hen.
In de GKv.
In de GKN.
Waar dan ook.

.

Laatst aangepast op vrijdag 06 maart 2015 16:18  

Nieuws

Een brief van GKv kerkenraad Capelle aan den IJssel over M/V en ambt

De kerkenraad van de GKv Capelle aan den IJssel heeft in een brief de gemeente laten weten hoe hij de besluiten van de synode beoordeelt over M/V en ambt. Deze brief heeft de kerkenraad gepubliceerd... [More...]

DEZE LEZING GAAT NIET DOOR Dr. Pieter Boonstra op 12 jan. te Ten...

Vandaag (12/1 om 0:00 uur) ontvingen we het volgende bericht. Door persoonlijke omstandigheden konden we dit bericht niet eerder publiceren. Vanavond 11 januari kregen wij (kerkenraad GKv Ten... [More...]

Een nieuwe website uit GKv over bezinning vrouw en ambt

Gisteravond is de site online gegaan inzake de bezinning die achter de schermen gaande is rond MV en ambt. Deze site is opgericht door een aantal predikanten, een zuster en een broeder uit de... [More...]

Boekaankondiging Gelukkig geen mythe - ds. Rob Visser

Boekaankondiging Gelukkig geen mythe - ds. Rob Visser

Als alles goed is zal half september het boek over Genesis 1-11 beschikbaar zijn. De titel is; Gelukkig geen mythe. In dit boek wordt Genesis 1-11 vers voor vers besproken. Deze hoofdstukken zijn... [More...]

Ds. E. Heres - Lucy of Adam

Een andere 'hermeneutische lens' De aanvallen op het scheppingsgeloof dat gebaseerd is op het geopenbaarde Woord van God worden steeds heftiger.  Het boek dat in deze maanden veel aandacht krijgt... [More...]

De ICRC schorst de GKv als lid

De ICRC schorst de GKv als lid

De ICRC (International Conference of Reformed Churches) te Jordan (Ontaria, Canada) heeft vandaag, 17 juli 2017, besloten om de GKv (Gereformeerde kerken vrijgemaakt) als lid te schorsen... [More...]

Di. Alko Driest, Jan Haveman, Pieter Schelling en Aryjan Hendriks...

UPDATE 20-07-2017 Emeritus ds. Alko Driest en ds. Jan Haveman mailden op 13 juli een brief naar alle kerkenraden in Noord-Nederland met de vraag om in ieder geval tot de eerstkomende Generale... [More...]

Enquete

Predikanten, ouderlingen en diakenen zijn in belijdende gereformeerde kerken gebonden aan
 

Nieuwsbrief

Naam:

E-mail:

Gereformeerd?

Grondlijnen in de liturgie (Ds.dr. R.D. Anderson)

Op zijn weblog anderson.modelcrafts.eu vonden we een artikel (laatste wijziging 12 september 2012) van ds. Andersen (FRCA) over de grondlijnen van de liturgie. Enkele citaten: Als inleiding wil ik... [More...]

De GKN zetten het gesprek voort met DGK over functioneren fundament...

De GKN hebben op de Generale Synode d.d. 18 maart 2017 besloten om het oriënterende gesprek met DGK voort te zetten. Nu samen met afgevaardigden van DGK op 17 februari jl. is vastgesteld dat alleen... [More...]

Blijdschap over positief gesprek DGK en GKN 17 februari

Positief gesprek geeft openingen!Op 17 februari 2017 hebben afgevaardigden van DGK (De Gereformeerde Kerken) en GKN (Gereformeerde Kerken Nederland) de tot nu toe gevoerde briefwisseling besproken en... [More...]

Betekenis van het besluit van de GKN over het spreken met de DGK -...

Ik wil graag reageren op wat broeder Trip over dit besluit heeft geschreven. Om zo onnodige obstakels en misverstanden die een eigen leven gaan leiden weg te nemen.   Ook om te laten zien dat de... [More...]

GKN willen uitgestoken hand DGK opnieuw onderzoeken

Een zeer teleurstellend bericht bereikte ons zaterdagavond via de nieuwsbrief van eeninwaarheid.info. De Synode van de GKN heeft besloten om de brief van de GKN aan DGK d.d. 12 maart 2016 toe te... [More...]

De zekerheid van het geloof vs Westminster studie deputaten BBK DGK

In 2014 hebben deputaten BBK (Betrekkingen Buitenlandse Kerken) opdracht gekregen van De Gereformeerde Kerken (DGK) i.c. van de Generale Synode Hasselt 2010-2011 om grondig studie te verrichten... [More...]

Presbyterianisme en de toegang tot het Heilig Avondmaal versus Westminster meerderheidsrapport BBK DGK

Presbyterianisme en de toegang tot het Heilig Avondmaal versus...

. Ds. Bredenhof - sinds maanden een pastor van de FRCA, Tasmania, Australia - is nog steeds bezig om zich in te werken in de Australische context. Onlangs las hij een autobiografie van J. Graham... [More...]

Ketter!

Ketter!

Dr. Wes Bredenhof, predikant van de Australische Gereformeerde Kerken (Launceston, Tasmania), is meer dan eens voor ketter uitgemaakt! Nee, niet door Rooms Katholieken of Moslims, maar... [More...]

De Westminster is een voluit gereformeerd belijdenisgeschrift - deel 2 (1944-1990)

De Westminster is een voluit gereformeerd belijdenisgeschrift - deel...

Versie -16/11: Toegevoegd: deputatenrapport 1967 beoordeling Westminster Confessie door ds. P. van Gurp en ds. C. Stam. PS: Ik heb wel alle Reformatie jaargangen, maar niet het blad Dienst 1957 nr.... [More...]

De Westminster is een voluit gereformeerd belijdenisgeschrift - deel 1 (1834-1944)

De Westminster is een voluit gereformeerd belijdenisgeschrift - deel...

Professor P. Biesterveld die al op 31 jarige leeftijd hoogleraar werd aan de Theologische School in Kampen (1894) en vanaf 1902 aan de Vrije Universiteit te Amsterdam heeft uitvoerig de... [More...]